Szkoła Wojenna w Gdańsku

Historia szkoły

W Gdańsku powstała szkoła, która ulokowana została w historycznym budynku, niegdyś zajmowanym przez koszary batalionu pionierów (saperów). Jednostka ta została przeniesiona do Królewca w 1890 roku. W ramach edukacji oferowane były kursy oficerskie, które kończyły się uzyskaniem patentu na oficera, a także szkolenia doszkalające dla osób już zajmujących te stanowiska. Podstawowy kurs trwający 35 tygodni, składał się z zajęć teoretycznych oraz praktycznych, co wzbogacało proces nauczania. W tym samym czasie ponad 100 uczniów uczestniczyło w zajęciach. Na terenie szkoły znajdowały się specjalistyczne obiekty, takie jak ujeżdżalnia, plac do jazdy konnej, a także kryta hala przeznaczona do ćwiczeń oraz szermierki.

Instytucja ta funkcjonowała do 1919 roku, kiedy to w wyniku demilitaryzacji Wolnego Miasta Gdańska trzeba było ją zlikwidować. Na przestrzeni lat około 3,5 tysiąca studentów ukończyło tę uczelnię, co świadczy o jej znaczeniu w regionie.

Znani absolwenci

• Erwin Rommel (1912) – feldmarszałek niemiecki z czasów II wojny światowej, dowódca Afrika Korps,
• Lothar von Richthofen (1914) – to znany niemiecki pilot, as myśliwski z okresu I wojny światowej, który był bratem Manfreda von Richthofena.

Budynek

Budynek, w którym mieści się Szkoła Wojenna, zlokalizowany jest w Śródmieściu Gdańska, w obrębie Grodziska, przy ul. 3 Maja 9. To imponujące dzieło architektury zostało zrealizowane w 1884 roku i wzniesione na terenie dawnego cmentarza, służąc pierwotnie jako koszary dla pionierów.

Charakterystyczny dla tego budynku styl historyczny nawiązuje do estetyki gdańskiego manieryzmu, który w jego czasach określano jako „północnoniemiecki renesans”. Po uruchomieniu szkoły, gmach przeszedł przebudowę, w która wprowadziła dodatkowe piętro oraz poddasze.

Od 1919 roku, gdy szkoła została zlikwidowana, budynek pełni funkcję urzędową i do dnia dzisiejszego mieści różne instytucje. Warto zauważyć, że z oryginalnego kompleksu szkoły do czasów współczesnych nie przetrwały żadne inne obiekty, z wyjątkiem samego gmachu głównego, który został wpisany do gminnej ewidencji zabytków, podkreślając tym samym jego historyczne znaczenie i wartość kulturową.

Przypisy